Założenia. Zaplanuj dwugodzinne andrzejki dla dziesięciu do dwudziestu osób. Mogą w nich uczestniczyć dorośli i rodziny z dziećmi, pod warunkiem dopasowania języka oraz zadań. Traktuj wszystkie wróżby jako żartobliwe opowiadanie, nie zapowiedź prawdziwych wydarzeń. Unikaj przepowiedni dotyczących choroby, ciąży, śmierci, pieniędzy i cudzych związków. Każda osoba może odmówić losowania bez tłumaczenia.
Przygotowanie. Zamiast rozgrzanego wosku przygotuj papierowe kształty, latarkę i jasną ścianę. Potrzebne będą także koperty, kubeczki, kartki oraz przybory do rysowania. W kopertach umieść neutralne hasła: podróż, odpoczynek, odkrycie, przyjaźń, muzyka. Usuń przeszkody z przejść i zapewnij zwykłe oświetlenie; klimatu nie trzeba budować kosztem bezpiecznego poruszania się. Przygotuj stół z wodą i lekkim poczęstunkiem.
0–15 minut — otwarcie laboratorium. Prowadzący wita gości: „Nasze wróżby mają dokładność prognozy, którą sami sobie wymyślimy”. Wyjaśnij, że dziś liczą się pomysły i śmiech, a nie ocenianie czyjejś przyszłości. Podziel gości na niewielkie, mieszane zespoły. Każdy wybiera nazwę laboratorium, na przykład Biuro Szczęśliwych Zbiegów Okoliczności. Nie przyznawaj punktów za przebranie ani dowcipność uczestnika.
15–40 minut — teatr papierowych cieni. Jedna osoba podświetla bezpieczny kartonowy kształt, a pozostali dopowiadają, co im przypomina. Zamiast zgadywać jedyną odpowiedź, zapisz trzy możliwe interpretacje. Z kształtu przypominającego but może powstać wyprawa w góry, wizyta u szewca albo historia o tańczącej szafie. Latarki nie kieruj w oczy. Osoby niewidzące mogą opisać trzymany w dłoniach kształt albo wymyślić dalszy ciąg opowieści.
40–60 minut — koperta małej przygody. Zespoły losują neutralne hasło i tworzą propozycję przyjemnej aktywności na najbliższy miesiąc. Przy haśle „muzyka” może to być wspólne słuchanie płyty, nie zakup drogich biletów. Każda propozycja musi mieć prosty wariant bez wydawania pieniędzy. Powiedz wyraźnie: „To inspiracja do wykorzystania, nie zobowiązanie ani pewny scenariusz przyszłości”.
60–80 minut — przerwa towarzyska. Podaj przekąski i napoje, zostawiając czas na swobodną rozmowę. W tle może grać wcześniej uzgodniona muzyka. Nie przerywaj każdej rozmowy kolejnym komunikatem z programu. Jeśli dzieci są zmęczone, otwórz spokojny stolik rysunkowy pod opieką dorosłego. Dzięki temu dalsza część spotkania nie wymaga jednakowej energii od wszystkich uczestników.
80–105 minut — redakcja absurdalnych horoskopów. Grupy układają po dwa zdania dla wymyślonych przedmiotów: czajnika, parasola lub roweru. Przykład prowadzącego: „Parasol pozna dziś kogoś o podobnie rozłożystym charakterze”. Żart dotyczy rzeczy, nie wyglądu czy sytuacji gości. Chętni odczytują teksty; pozostali mogą pokazać rysunek. Zbierz prace na wspólnej tablicy bez wyłaniania zwycięskiej osoby.
105–120 minut — zakończenie z własnym wyborem. Każdy może zabrać kartę z wybraną małą przygodą. Podziękuj za pomysły i przypomnij, że najlepszy plan można później zmienić. Jeśli spotkanie wymaga skrócenia, pomiń redakcję horoskopów. Zachowaj przerwę oraz spokojny finał. Zabawa powinna pozostawić lekkie wspomnienie, a nie niepokój wywołany źle dobraną wróżbą.