Uzgodnienia. Plan obejmuje trzy godziny dla 15–30 osób o różnych potrzebach i przekonaniach. Dwa tygodnie wcześniej ustal, kto przygotowuje poszczególne elementy, kto dowozi seniorów i czy rodzina chce czytanie religijne, modlitwę oraz dzielenie się opłatkiem. Nikt nie powinien być zaskakiwany obowiązkiem uczestnictwa. Dzieci potrzebują prostego wyjaśnienia kolejności, a gospodarze — prawa do siedzenia przy stole zamiast ciągłej obsługi.
Przygotowanie. Oprócz nakryć przygotuj kartę planu, śpiewniki z publicznymi tradycyjnymi kolędami, pudełko na telefony dla chętnych i małe karty rozmowy. Na każdej karcie umieść neutralne pytanie: o dobry moment mijającego roku, osobę, której warto podziękować, albo rzecz, na którą czekamy. Zadbaj o miejsce dla wózka, wygodne krzesła i cichy pokój. Prezenty oznacz czytelnie, ale nie porównuj ich wartości.
Otwarcie. Gospodarz mówi: „Chcemy dziś zwolnić i zostawić miejsce zarówno na tradycję, jak i na zwykłą rozmowę”. Wybrana osoba prowadzi część religijną, jeśli została uzgodniona. Przy życzeniach zamiast długiej rundy każdy może powiedzieć jedno zdanie do całej grupy albo przekazać prywatne słowa wybranej osobie. Po zajęciu miejsc gospodarz wskazuje, kto pomaga w podawaniu, żeby obowiązki nie spadły automatycznie na te same osoby.
Po posiłku. Wybierz dwie lub trzy kolędy, nie cały koncert. Jedna osoba zapowiada tonację lub zaczyna pierwszą zwrotkę, a tekst jest dostępny dla każdego. Dzieci mogą pokazać własną ozdobę lub przeczytać krótkie życzenie, ale występ pozostaje dobrowolny. Następnie losuje się kilka kart rozmowy. Tematy polityczne i rodzinne rozliczenia odkłada się na inny dzień, zwłaszcza jeśli ktoś wyraźnie prosi o zmianę rozmowy.
Zakończenie. Prezenty otwieraj w tempie pozwalającym podziękować, bez komentowania ceny. Gospodarz kończy: „Najważniejsze, że znaleźliśmy dziś dla siebie czas; nie musimy przedłużać wieczoru kosztem odpoczynku”. Każdy dorosły wybiera jedno zadanie: naczynia, stół, odpady albo transport. Seniorzy i dzieci wyjeżdżają o ustalonej porze. Zdjęcia rodzinne trafiają najpierw do prywatnej grupy, a dopiero potem — za zgodą — do mediów społecznościowych.
Jeżeli pojawia się napięcie, gospodarz korzysta z przygotowanego zdania: „Ten temat zostawmy na dzień, w którym będziemy mieli więcej spokoju”. Następnie proponuje kartę rozmowy albo przerwę. Nikt nie zmusza zwaśnionych osób do symbolicznego pojednania przed grupą. Opłatek i życzenia nie zastępują późniejszej szczerej rozmowy ani bezpiecznych granic.