Wznoszę toast za rodzinne przepisy zapisane słowami „odrobinę”, „aż będzie dobre” i „sama zobaczysz”. Za cierpliwość tych, którzy nas uczą, i odwagę tych, którzy próbują. Niech przy wspólnym gotowaniu będzie więcej śmiechu niż pretensji o mąkę na podłodze.