W lesie zielonym
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na plenerowe spotkanie i wspólne śpiewanie dawnych pieśni.
66 tekstów
Wybierz tekst i dopasuj go do osoby oraz charakteru spotkania.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na plenerowe spotkanie i wspólne śpiewanie dawnych pieśni.
Tradycyjna pieśń ludowa „Lipka”, przedstawiona w państwowym materiale edukacyjnym wraz z pięciozwrotkową partyturą. Na spokojne śpiewanie ludowej ballady; tekst warto wykonać uważnie, bo opowiada o przymusie i wyborze.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na festyn, wesele lub zabawę taneczną w rytmie krakowiaka.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na plenerową biesiadę lub spotkanie z repertuarem wiejskim i żołnierskim.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na rodzinne śpiewanie, zwłaszcza z grupą znającą prostą odpowiedź refrenową.
Pieśń Gustawa Ehrenberga (1818–1895), napisana po powstaniu listopadowym i utrwalona w repertuarze historycznym. Na program historyczny lub patriotyczny z objaśnieniem dziewiętnastowiecznego kontekstu.
Pieśń powstania styczniowego Władysława Ludwika Anczyca (1823–1883). Na spotkanie historyczne poświęcone pieśniom powstania styczniowego.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na zakończenie plenerowego spotkania lub spokojny moment rodzinnej biesiady.
Krakowiak Edmunda Wasilewskiego (1814–1846), rozpowszechniony w dawnych śpiewnikach. Na zabawę taneczną, festyn albo rodzinne śpiewanie z rytmem krakowiaka.
Krakowiak Edmunda Wasilewskiego (1814–1846), opublikowany w dawnym śpiewniku; melodia funkcjonuje w tradycji wspólnego śpiewania. Na uroczystość rodzinną, szkolną lub spotkanie polonijne; wykonanie powinno zachować spokojny charakter krakowiaka.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na rodzinne śpiewanie i spotkanie z klasycznym repertuarem ludowym.
Anonimowa piosenka-zabawa zapisana przez Zofię Rogoszównę w tomie „Koszałki opałki” około 1920 roku. Do spokojnej zabawy w kole; zasady wyboru i kontaktu fizycznego trzeba wcześniej uzgodnić z dziećmi.
Piosenka-dialog Zofii Rogoszówny (1881–1921), utrwalona w repertuarze dziecięcym. Do śpiewania pytanie–odpowiedź; dorosły może prowadzić pytania, a dzieci odpowiadają chórem.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na krótką zabawę muzyczną dla najmłodszych lub wspólne rozpoczęcie śpiewania.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Do tradycyjnej zabawy ruchowej z dwojgiem dorosłych lub starszych dzieci tworzących bramę.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Do zabawy naśladowczej w kole; prowadzący pokazuje bezpieczny ruch, a grupa go powtarza.
Pieśń Casimira Delavigne’a (1793–1843) z 1831 roku; polski przekład przypisuje się Karolowi Sienkiewiczowi (1793–1860), a muzykę skomponował Karol Kurpiński (1785–1857). Na uroczyste spotkanie historyczne; nie jest to lekka piosenka do dziecięcej zabawy.
Tradycyjna pieśń o autorze nieznanym, udokumentowana w katalogu i przywołanych tam śpiewnikach. Na rodzinne spotkanie z dziećmi; można dodać proste gesty ilustrujące kolejne zwrotki.